| تبليغات | X |
گفتني ها را مي گفتي در لفافي از دود و غيظ. با چشماني كه هميشه چيزي كم داشت مثل برق. يك چيز خوب و يك چيز خواستني كه در زمان بچزاندم. ماهي روي روغن و يك ماهي كوچك روي نان بربري همسايه. هميشه چشمانت را مي كاويدم در اغما و باز اين تو بودي كه روي برگرداندن را بيشترينه تراوش مي دانستي و من هم البته همين را مي دانستم كه يا بايد دست را گرفت و سر را رها كرد و يا بايد قيد هر آنچه را مي دانستي و مي دانستم زد و من البته باز هم گزينه درست!!! را برگزيدم برايت.
آه! كه لفاف دود آلودت بد جوري دارد سنگيني مي كند بر گرده ام. زخم خورده ام ناسوت بي پايانم. زخم خورده ام از بي توجهي ام. زخم خورده ام سكوتي كه معنايش همان سكوت بود نه آنچه پيشتر هامان به فرياد بدلش كرده بودند براي فرار از يك بن بست بي هويتي شايد.
بكش همه دودم را به داخل و حبسش كن در اين زندان بي روح و سرد. سر بكش همه ابهتي را كه درگيرش هستم. سر بكش هر چه را بايد سر بكشي تو. سر بكش و بخوان نجواي عاشقانگي " فالانچي" و " پاول " را. سر بكش كه طعم فلسفه ات مست مستم مي كند اين روزها. سرگيجه دوست داشتني دورانم امروز را درياب كه شايد فردايمان باز دريافتني نباشد.
ملافه هايت را جمع كن. پيشترها كه زرديت داشت نگاهم را زار مي كرد زياد در بند ملافه هاي چروكت نبودي و نمي خواستي هم كه باشي. گويا دوست داشتي " بو " كني تو! يا شايد هم من دوست داشتم " بو " كني تو و انتهايت را هم كه با " دماغ گرفته!!!" از نزديك لمس كردم.
حنجره هاي پاره را كه هنوز دارند خونابه باز پس مي دهند ديگر نمي ستايم كه خونابه هايم پايان گرفته است و امروز " پيوند حنجره " هم در بهمان مريض خانه خصوصي انجام مي گيرد آن هم بدون درد و خونريزي!!!
آه! كه چه به روزم آمده است. آه! كه دلم لك زده براي ملافه هاي بد بويت و براي اتاقي كه هميشه تنهاييش را عروسكي پر مي كرد كه هر چه جستمش يك شب! نفهيدم كه مي زاييد يا مي زاياند!نفهميدم و فرياد مي زنم كه مفتخرم به نفهمي هايم هميشه و به تمام بندهايت سوگند كه شاعرانگي هايت مي سوزاندم هميشه و بر مي افروختم هميشه تر!!!
يكمين هيچ: قلب بزرگ كه بد / آن خورشيد / كه در آن ظلمات دور / شكست و شكسته زنده ماند / گوش كنيد / اينك هزاران خورشيد كوچك در انتظار تركيدنند / اين انفجار روشن بي پايان را / كدام چشم به انتها خواهد رساند؟ / رخت هاي نيمه خشك را / قبل از تيرگي آسملان بايد جمع كرد / حتا اگر باد شمال و جنوب آنها را بلرزاند / درياها ديدند و بادها / آيا از اين روست كه آسيمه سر / اين خبر كهنه را پيوسته به سنگها و صخره ها مي كوبند؟ / گرده ها زود فراموش مي شوند / گرده ها زود.../ گرده ها... / و فراموشي يعني خاكستر / لرزش جلبكها اما / اولين كلمه از زبان درياهاست / چه شده است / چه خواهد شد؟ / هيچ! / ديگر هيچ يخ بنداني / نسل غولهاي سوال را منقرض نخواهد كرد / شقايقها آتش را خوب فهميده اند / به فرض اين بهانه آيا مي توان / گهواره بي قرار كودكان عقل را / از حركت بازداشت...
" حسين پناهي"
پر زدن را تجربه نکرده بود جوجه همسایه مان. همیشه مشغول صدای " بابا خروس " بود و ردیف چشمان " ننه مرغ " را دنبالش می کرد. تلاشها اثری نداشت اصلاً. هنوز پرهایش زرد بود و دمش هم که دست کمی از " بابا خروس " نداشت سر پایین بود درست مثل نگاههای در پی دانه اش. عاشقانه دانه ها را دوست داشت که همان دانه های زخم خورده گه گاه لهیده داشت نگهش میداشت برای زنده بودن و البته ردیف شدن در چشمان مرغ و مشغول شدن در صدای خروس!
با " رضا " رفیق بودم. قد بلند و چهار شانه با سبیلهایی که هیچوقت مثل " آدم " در نمی آمدند اما با ریشهایی که با تلاش فراوان!!! کم کم می رفت تا بتواند صورت نیمه تیره او را فرا بگیرد. با دستانی که شبیه " کف گیر " دیگ نذری همسایه پشتی مان بود و پاهایی که مسافت گامهایشان را باید در ۳ قدم می شمردم. البته منم هم به لطف معلم ریاضی دوم دبستانم یاد گرفته بودم تا ۷۰ و در بهترین حالت تا ۷۱ بشمارم و برای شمردن ۳ گام " رضا " مشکلی نداشتم و این را از برکتها!!!ی سواد و درس می دانم البته!!!
روزی ۵ بار دانه برای سه تا جانور که یکیشان از تخم رفته بود یکی شان داشت از زور بی صدایی برای هر خواندنش جر می خورد و یکیشان هم یک " لندهور " کامل شده بود...
یک احساس " نوستالژیک " برای دادن ۵ بار دانه برای بی خاصیت ترین موجودات کافیست شاید و این را " رضا " روزی ۵ بار برای خودش تکرار می کرد.
" رضا " دانه می ریخت و ما می خوردیم! همسایه " رضا " که هر روز می آمد روی هشتی بالای بام و از آنجا به دستان " کف گیر " ی رضا نگاه می کرد! همیشه زیر لبش غر غر داشت و ما که سر گرم دانه های " محبت نوستالژیک!!! " رضا غرق بودیم زیاد توجهی نداشتیم به " پیرزن " شدن همسایه " رضا " اینا!!!
یک روز که " رضا " دانه می ریخت و ما هم سر گرم نوک زدن به زمین سفت!!! بودیم همسایه " رضا " آمد ـ همانی که گامهایش از نصف گامهای " رضا " ی ما! هم کوچکتر بود یعنی شاید یک سوم قدم های رضا بود ـ و رضا را صدا زد. رضای ما! که با قدی بلند و چهار شانه بودنش اینگار سلطان زمین بود زیاد جدیش نگرفت و ما هم البته مثل رضا.
با " رضا " رفیق بودم! و هر روز دانه دادنش را می نگریستم با حسرت. با حسرتی که نشانی از چیزی برایم بود. نشانی از سواد!!! و نشانی از خالی بودن از یک " حس نوستالژیک ". نداشتم و این نداشتنم داشت به یاریم می آمد که " خر سواری " دادن " رضا " را که رفیقم بود کم کنم.
به خاطرم نیست که نشخوار کلمه ام برای رضا چه بود اما می دانم که رضا از روز بعدش که آفتاب زده بود دانه در دستان نداشت و ۳ جانور بی خاصیت همسایه مان چشم داشتند به دستانی که داشتند تا پیش از این بار خیانتکارانه یک " نوسالژی " کودکانه را به دوش می کشیدند. دانه هایی که پریدن و تخم کردن و خواندن را از سر می برند دیگر در دستان " رضا " ـ که رفیقم بود ـ نبودند...
یکمین هیچ: در دره تنهاییت / همانجا که داشتی می لولیدی / همانجا که داشتی پس پس می رفتی بسوی سفر دائمی شمالت / همانجا که / سبز نبود / زرد هم نبود / سیاه نبود / و / سفید هم البته / در هماجا / یک شبی که آفتاب نداشتیم با هم / همان شبی که رفته بودیم کافه نادری با هم / فکر کن دیوانه / فکر کن تو که / همیشه مشکل بزرگت بی شعوریت!!! بود / آه! که چه حسادتی داشتم بر بی شعوریت من / فکر کن آن شب را / به یاد می آوری به یقین " حسین " جان! / هییییی! چه شبی بود چه روزی که شب نمیشد آن لعنتی! / رنگ نداشتی به یقین / و / کلاه هم / گون داشتی بر سرت به جای بینش! / دم داشتی و می کوباندیش بر شقیقه ات / هر شب / هر شب چه صدای طبلی به پا می کردی در / بزم شبانگاهی دیوانگان / من خوب به یاد دارمت در آن شب / زیر ملافه سفیدی که / تا نخورده بود / با عینک باکلاسی که / نازی!!! ات برایت خریده بود از " سد اسماعیل " / و / قلمی که نوکش هیچگاه نمی شکست / و کاغذهایی که وقتی دیدمشان زرد شده بودند / آخ ! که چه بویی داشتی آن شب / همان بویی که با شعوران زمانمان " تعفن " گویندش / ...
تقدیم به " حسین پناهی " عزیز...
دست مالیده ای که چه؟! سیه کن روزیت را
سیه کن روزیت را که آمده ام
به شبی تاریک بر بالینت!!!
در راه مانده ای که چه؟
در را بکوب که این شب تاریک است
و
بی نقاب...
در را بکوب که سردی اینجا سخت است و بی حجاب...
نهیب ذهن را بپاشان بر قلم امروز
در راه مانده ای که چه؟!
کمانه گلوله را بردار و ببر بر مزار
در راه مانده ای که چه؟
در را بکوب که این شب تاریک است...
بپیچ بر زورق آب گرفته ام امروز...
بپیچ که عایق دستانت بکشاندم بیرون
از این مرداب
در راه مانده ای که چه؟!
نفیر حضورم را سر بکش عزیز!!!
آری نفیرم را سر بکش تا نبینم
تا نبینم در راه ماندگیت را...
لبش پریده بود، درست مثل همانی که در ذهن ساخته بودمش. تصویرش به اندازه همان قاب چند فوتی!! زیر تختم بود. هی! بیا که دیدارت بسی عقب افتاده است و نگاهت کم کم دارد فراموشم میشود. بیا که سنگینی گامهایت زیر درخت پر ادبار حماقت دارد آرام آرام به باد فغان می پیوندد. دست می برم تا بگیرمت در توده ای از افکار و بلندت کنم تا سر انگشت یک اتفاق. سنگینتر شده ای و کمی خموده. وزنت را خوب به یاد دارم در انتهایی ترین زور آزماییم با تو!
آه! چه شبی بود آن روز. خورشید تو سر طلوع نداشت و خورشید من هم غروبش تمامی بر نمی داشت. حیا چیزی شده بود شبیه یک رویا. شبیه یک رویا که لبانش را خیس می کرد با زبانی که گفتن را نیاموخته بود. لب پریده ای و شاید بدین سان زیباتر می یابمت. زیباتر از آنچه بوده ای و آنچه می خواستی باشی. صدایت را هنوز در گوش دارم و هنوز در شب کابوسهایم حرم نفسهای آتشینت را بر گردن نحیفم می شنوم. گفتنی هایت/ گفتنی هایم را می بلعد، همانند زمانهایی که راست راست نگاهت را می دوختی بر چشمانم تا بلکه جمله ای در آید از دهان به کام چسبیده ام! سیاهه پاییزم را به مسخره گرفته بودی و بر بی عشقی هایم لگد می زدی، مثل خر همسایه که روزها هنوز هم بر عادتش "قوقولی قوقو" می کند و تخم طلا می گذارد برای محله پای کوهمان. چقدر تخم هایش را دوست داشتی که برای وعده صبح در نزدیک ظهر در روغن جنایت کنی و بسته شدن نطفه را در روغن داغ تماشا کنی. دوست داشتی که همیشه دست بزنی به جنایتهای خوش طعم و به سور چرانی لقمه ها خودت را مشوش سازی رفیق جانم!
شاید خیلی چیزها می خواستی! خیلی چیزها. اما چه می شود کرد که رسم زندگیت همین بود که نیستها را بلندشان کنی و هستها را در سایه شان نابود سازی. که چه میمون "نابودی" را جشن گرفتیم با هم. به خاطرت که هست احتمالاً. فکر کن! اگر چیزی هنوز در ته آفرینش باقی گذاشته ای. فکر کن تا فکرت را بخوانم و رسوایت کنم در دود. شبح یک روسپی همیشه زیباتر است از تن هایی که محتاج یک لمسند. شبح یک سار در علفزاری که تنها رویاننده اش باغبانیست بی دست که به جای آب رودخانه ادرار می کند بر ریشه هایی که خودشان پیش تر از فرط تعفن مرده اند.
نیازی به تحلیل نیست و به تجزیه هم. نیازی نیست که بارت را بگذاری بر زمین. نیازی نیست که همیشه وظیفه "الاغ" کشیدن است و خوردن است و هم خوابگی و نشخوار اتفاقاتی خوش طعم با بوی علوفه!
شایدهایم را در آب طلا نوشته ام تا با "بی عشقی" هایم لذت ببرم از نبودن. "بی عشق" م و همین را چهار شاخ بر گردن می زنم که بدانی هیچ از این زمین نخواهد رویید و شک هایت را به یقین پرتاب کنم شاعر!!!
در کلفی از دود و ادعا بودن عالمی دارد عزیز! عالمی دارد که خدایگان کلمه هم در نشیمنگاهش به گل می نشینند. عالمیست بس جادار و مطمئن! به یاد روزهای بی قاعده بودن خود قاعده ایست که فریاد زن یک نوستالژیست برایم. صورتت را پنهان کن که غلظت دود ها را می گیرد. پنهانش کن که تاب هم سخنی با سایه ها هم ندارم بی شک.
انسان و سایه اش! اینست همان هم خوابگی دوست داشتنی در شبهایی با طعم چس ناله و شب کابوس. زیبایی کابوس را بر نقاب خدایگان می ستایم و تو هم چنین کن که رمز "بی عشقی" هایم را دریابی ای کبک دریا نشین!
دود و غبار و سنگ و آتش و بیداری را نصیبت نخواهم کرد که عاشقانه هایم را در مشت می فشارم تا دلیلی نرسد برای هدر دادن آذوقه زمستانی که سالهاست آغاز شده است...
یکمین هیچ: برهنه برهنه! / جز کاسه ای سفال به جای کلاه / آذین زنی نازا / و پوتین کهنه ای بر پینه های پا / بی بند و عاصی به دایره ها / از انسان کسی نمانده بود.../ جز کاسه ای سفال / که هزار بار / از کنار دیگ پر / خالی گشته بود / و پوتینی کهنه / که از هزار راه بی برگشت / بی خود خواه خود / او را از شعاع آشنایی / به شعاع آشناتری می رساند / بی شک جهان را به عشق کسی آفریده اند!!! / چون من که آفریده ام از عشق / جهانی برای تو! / این بود سوت ناسوته اش / آن دم که پشت بر جهان خود ساخته / چشم در هیچ و پوچ / بابونه خشک می خورد / و خلال می نمود / روباه باد / از خرابه های هم جوار / واق میزد و می گذشت / با جاروی بلند دمش / که هزار تار یال / از هزار اسب شهید هزار جنگ بود ...
" حسین پناهی عزیز"